Günlük yaşamda halletmeye çalıştığımız bir sürü şey olsa da, oradan oraya kelebek gibi uçup dursak da, arada durup bir kendine gelmek gerek. Ekim ayında bir şey oldu ve ben hayata bakış açımı, kendimi değiştirmek istedim. Duyduğum üzüntülerin, yaşadığım sevinçlerin, bir şeylerin ne kadar anlamsız olduğunu gösterdi o olay bana. Ondan sonra başkalaşmaya başladım, en azından denedim. Ve dün, kendisi bunun benim için ne anlama geldiğini bilmeden, ilk kez yüzyüze görüştüğüm biri bana şunu dedi: "daha önce görüşmedik ama telefondan falan biliyorum, ne kadar pozitif bir havan var!" İnsan değişir mi demeyin, hem de çok değişir ve bu yazıyı yazarken, ufacık bir şeyin ne anlama geldiğini düşünerek çok içten bir şekilde gülümser :)
*Fotoğraflar Heybeliada'dan
Bir de, birazdan çocukluğumdan beri hayalini kurduğum bir şeyi gerçekleştireceğim. Bir minicik kız çocuğu bak duruyor orada hala anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa diye bir şarkı vardı ya, şöyle de güzel bir şekilde devam ederdi,
Artık beni asla yaralayamaz hayat eğer istemezsem
Hiç yaralanmadığımız, minik içsel savaşçılar olduğumuz güzel günlere! :)
İyi haftasonları, çokça sevgiler..
GİZEM
See you at instagram: gizeemkose
