birden her şey saçma gelmeye başladı. bir şeyler satın almak için çalışmak falan.. her şeye ne gerek var demeye başladım bu gece. üstelik demin çalışıyordum şevkle.
bir şeyi bulmak, yapmak ayrı şey, sürekliliğini sağlamak ayrı. geçmişte kolaylıkla sağlayabildiğim sürdürülebilirliklere şaşkınlıkla bakıyorum.
...ve uykumda bir yol gördüm
hiç gitmemişsin ki güya
yolun başında sen vardın
rüya içinde rüya.
Dün gece yine kaçmak istediğim rüyalardan birini gördüm. Gündüz düşlerimde kaçtıklarımdan gece kaçamamanın ağırlığı ile yüzleştiğim bu gecelerde, uç uça eklenmiş ince iplerde yürüyorum. Hiç kalmadı ilgi deliliğim, pos poh perileri zaten yok. Bu aralar çok midem bulanıyor, mideme bastırıyorum, aslında belli bir şey yok. Geçen yıl, hastalığımın geçmediğini öğrenince yaşadığım gibi değil yani hayat, belirsiz evet ama o kadar mutsuz değil. Hastalığım aynı ama ben alıştım. Önceden dünyaları yıkacağım şeye alıştım. Alıştığımı sandığım ama alışmadığım şeyler de var, bir kısım bulantım da buradan kesin.
Bu garip bir veda olacak,
Çünkü aslında hep içimdesin.
Ne kadar uzağa gitsem de
Gittiğim her yerde benimlesin.
Tüm vedalarım böyle benim, içimde bir sürü cam kırığıyla yaşıyor gibiyim, hiçbir şey tamamen süpürülmüyor. B12 vitamini fazlalığı olduğunu düşünüyorum bana, hafıza bazen lanettir.
Dünyada sonsuz bir yarış var. Herkes daha iyisine doğru koşuyor. Ben bir yerden sonra nereye koştuğuma bakmayı bıraktım. Bakınca saçma geliyor, koşmuyorsun çünkü. Bugün olanları söyleyeyim: migren krizi. Zaten yılın çoğu zamanı ya migrenim tutar ya uykumu alamam ya bir şey olur. Akşam da ütü yaptım, dizi açtım ütü yaparken, c vitamini içmeye çalıştım tadını sevmedim, ben kara mürver seviyorum.
Sonra makyaj malzemelerimi toparlamak istedim, çoğunu kullanmıyorum, bir sürü şey almışım mutlu olmak için, ama hiç olamamışım, yüzüme yüzüme çarptı sanki.
