Ekşisözlükte en sevdiğim entryi arada kaybedip kaybedip tekrar buluyorum. Bu kez buraya kopyalamak istedim ki hiç kaybolmasın sadelisu'nun müthiş eseri. 

"sonra birgün, seni son gördüğüm yerde medikal açılmış, bense annesi hemşire olan bir adamla evlenme kararı almıştım. sağlık adına iyi gelişmeler. üzerimde son gördüğün t-shirt çoktan yer bezi oldu, topuklu siyah ayakkabılarımı daha o yaz, karadeniz'de bir dağın tepesinden fırlattım. amcam, iyileşti. sırası gelmemiş olan birkaç kişi öldü. sen, çoğaldın bir biçimde. demografi adına iyi gelişmeler. 

ben bu süre zarfında, elimi sayısız kez bir yerlere vurmuşumdur. yollarda trafik kazaları görmüş, yanından üzülerek geçmişimdir bence. geçenlerde polisi bile aradım, o sırada çok acildi, ama şimdi unuttum sebebini. bebekleri kokladım, onlara çok şey anlattım, ve çocuklarıma. düşen çocukların yaralarına korkmadan bakmaya alıştım. hayat, bir şeyler koyuyor tabağına, istemem diyemiyorsun. yaşıyorsun ne gelirse elinden. bana zimmetli ömür işte, bir yerine bir şey olsa benden sorarlar. yalan değil, biraz yaşlandım. ölürüm biraz, dünya adına iyi gelişmeler, yükü azalır.

saçlarımı sayısız kez boyattım. yeni elbiseler aldım bir sürü, hiçbirini bir kez bile görmedin. babam odama kocaman bir bambu aldı, onunla çok dertleştim. beni dinleyen odunlar arasında en iyisi oydu, inkar edemem. hiç üzmedi beni, hiç gittiğini bilmem. sanırım, ayakların olmaması bu gibi durumlarda iyidir. hasret adına iyi bir gelişmeler, hasret sabah erken kalkmak gibidir bence, insanın erteledikçe erteleyesi gelir. hayat; 5 dk daha, hasret için -hep- çok erken.

çok bayramlar oldu bu arada, ellerini öptüm insanların boynuna sarıldım. sarılmak hala gündemdeki öne çıkan eylemimdir. eylem demişken, taksim'e gittim. defalarca konsere indiğim sokaklarında, bağırdım, yürüdüm. inananların gözlerinde, güzel bir dünya gördüm. bence, oraya düşünmeden gidilir. bilet, çok kişiliktir, kişiliklidir. yaşasın bağzı şeyler.

dua ettim çok defa, hiç pişman değilim. evimden çok uzakta, yollarca yürüyüp bulduğum camilerde. biriyle iki kişilik fotoğrafım oldu inanmazsın, hiç ummazdım kendimden bunu. evinden gidince ben, sokak lambalarının söndüğünü iddia eden bir adamla. gözlerimi kapatınca gördüğüm. karanlığı bilirim. bilirsiniz. bazen yanındayken birinin, karanlıkta kalmamak için gözlerinizi kapatırsınız. anca, öyle aydınlık olur çünkü. aşk adına iyi gelişmeler. bazı sabahlar birinin yanında uyanınca siz, fırınınızdan sıcacık ekmekler çıkar, milyonlarca. mis. tahıl piyasası adına iyi gelişmeler. 

sonra, ben, birgün, unutmuştum her şeyi. hiç hatırlamadım. kendi adıma iyi gelişmeler. bence hayat, bunu herkese yapmak için fırsat kolluyor. bana inanın."

birinin görmeyeceği elbiseler almak. bu acı hissi bir tek ben hissederim sanıyordum.

 Bu haftaya yaralanarak basladim. Bilgisayari kanatarak calismaya devam ettim. Yine kaldirimda agladim. Tuvalette agladim. Insan icinde hep gulumsedim. Iki toplanti yaptim. Tek basima yemek yedim bol bol, bir yandan is yaparken. Islerimi geciktirmedim. Hep oyleydi. hep oyle oldu. Bazen cok kotu haftalar geciriyorum. Sadece iki uc kisi biliyor. Onlari cok seviyorum. Neyse diyorum hep. Neyse. Kendimin disindayim gibi gulumsuyorum. 

Artik bir sey istemiyorum hayattan, “belli” bir sey istiyorum. 

birden her şey saçma gelmeye başladı. bir şeyler satın almak için çalışmak falan.. her şeye ne gerek var demeye başladım bu gece. üstelik demin çalışıyordum şevkle. 

bir şeyi bulmak, yapmak ayrı şey, sürekliliğini sağlamak ayrı. geçmişte kolaylıkla sağlayabildiğim sürdürülebilirliklere şaşkınlıkla bakıyorum.

Poh Poh Perisi

 ...ve uykumda bir yol gördüm

hiç gitmemişsin ki güya

yolun başında sen vardın

rüya içinde rüya.

Dün gece yine kaçmak istediğim rüyalardan birini gördüm. Gündüz düşlerimde kaçtıklarımdan gece kaçamamanın ağırlığı ile yüzleştiğim bu gecelerde, uç uça eklenmiş ince iplerde yürüyorum. Hiç kalmadı ilgi deliliğim, pos poh perileri zaten yok. Bu aralar çok midem bulanıyor, mideme bastırıyorum, aslında belli bir şey yok. Geçen yıl, hastalığımın geçmediğini öğrenince yaşadığım gibi değil yani hayat, belirsiz evet ama o kadar mutsuz değil. Hastalığım aynı ama ben alıştım. Önceden dünyaları yıkacağım şeye alıştım. Alıştığımı sandığım ama alışmadığım şeyler de var, bir kısım bulantım da buradan kesin.

Bütün Vedalarım

Bu garip bir veda olacak,

Çünkü aslında hep içimdesin.

Ne kadar uzağa gitsem de

Gittiğim her yerde benimlesin.

Tüm vedalarım böyle benim, içimde bir sürü cam kırığıyla yaşıyor gibiyim, hiçbir şey tamamen süpürülmüyor. B12 vitamini fazlalığı olduğunu düşünüyorum bana, hafıza bazen lanettir.

Herkes Koşuyor

 Dünyada sonsuz bir yarış var. Herkes daha iyisine doğru koşuyor. Ben bir yerden sonra nereye koştuğuma bakmayı bıraktım. Bakınca saçma geliyor, koşmuyorsun çünkü. Bugün olanları söyleyeyim: migren krizi. Zaten yılın çoğu zamanı ya migrenim tutar ya uykumu alamam ya bir şey olur. Akşam da ütü yaptım, dizi açtım ütü yaparken, c vitamini içmeye çalıştım tadını sevmedim, ben kara mürver seviyorum.

Sonra makyaj malzemelerimi toparlamak istedim, çoğunu kullanmıyorum, bir sürü şey almışım mutlu olmak için, ama hiç olamamışım, yüzüme yüzüme çarptı sanki.

Buraya Otomatik Girebildiğime Çok Şaşkınım

Yatarken ne yaparsınız, ya da nasıl uykuya dalarsınız? Ben genelde bilgisayarımla yatarım. 30 kere izlediğim Friends eşliğinde uyuyakalırım. Daha yeni Seinfeld'i bitirdim. Bir Friends tabii ki değildi ama izledim. Zamanla alıştım. Her zamanla alıştığım gibi bitince bir boşluk oldu.

Bir raporu yazmayı bitirdim şimdi, çok gözümde büyüyen bir şeydi ve asla yapamayacağım sanmıştım. Yattım youtube'u açtım. Kedim su içiyor. Sürekli bir şeylerin (genelde mutfak ve kütüphane ) sesini dinlediğim kanal çıktı ana sayfada. "To you who are doing their best everywhere"  koyup beach kenarı ambiyansı koymuş, iyi hissettirmek maksadıyla. Tabii ben dedim benim yanmamam gerek, hem de başıma güneş geçer. Benim için geçerli değil.

Bugün çok uykum vardı, ama şimdi yok. Kedim ayağıma geldi. Küçücük koltuktayım. Belki daha önce yüz defa izlediğim şeylerden birini açar uyurum.

İyi geceler.